In het Initiatieven Collectief feuilleton delen initiatiefnemers hun kennis en verhalen en geven middels een vraag het stokje door. Deze week deel 8: René Krabbenbosch , eigenaar en medeoprichter van Offcourze.
In deel 7 ‘De kracht van balans’, stelde Marieke Stolte van Linawijs een vraag aan Off Courze…
Hoe kijken jullie naar de samenwerking met ouders, hoe hebben jullie dit vormgegeven, wat zijn successen en waar lopen jullie tegen aan?
Deze vraag werd ons doorgespeeld door Linawijs uit Culemborg en wat een mooie vraag, eentje waar we graag onze visie over willen delen.
Alle voorgaande verhalen gelezen en het is allemaal zo herkenbaar. De rode draad is dat we allemaal het beste voor het kind willen en dat geldt niet alleen voor alle zorginitiatieven. Dat geldt ook voor scholen, gemeenten en iedereen die iets voor deze kinderen wil betekenen.
Alleen kijkt iedereen vanuit een ander perspectief met de beste intenties. Het mooie hieraan is, dat er geen goed of slecht is, andere belangen betekent namelijk niet beter of slechter, slechts anders. Wat maakt ‘anders’ dan toch vaak zo beladen dat er over geoordeeld wordt dat het niet goed is (of juist wel)?
Moeilijke kinderen bestaan niet!
Ons uitgangspunt is deze slogan, ook het ‘gedrag’ wat ze laten zien is niet moeilijk of lastig of vervelend of niet gepast, het is slechts anders.
Als een kind niet volgens de maatschappelijke norm functioneert, internaliserend en/of externaliserend gedrag laat zien, overal uitvalt, nergens meer welkom is, verzorgers niet meer weten wat te doen, komen ze bij ons in beeld. Het zal voor velen herkenbaar zijn dat deze ‘moeilijke’ kinderen niet mee kunnen in de mainstream (lees: onderwijs en zorg, samengevat het systeem). We horen dan vaak oordelen over die mainstream, niet goed, slecht voor mijn kind, etc., maar is dat wel zo? Wat maakt, dat op het moment dat iets niet gaat zoals jij wilt, had bedacht, had gehoopt, je iets zoekt waaraan dat ligt?
Er wordt steeds meer gevraagd van de ‘mainstream’ om kinderen die ‘anders’ zijn toch een zo normaal mogelijke weg te laten afleggen, wat dan vervolgens niet lukt. We zoeken naarstig naar veranderingen om het te laten werken, het liefst passen we zoveel mogelijk aan, school, werk, mensen, het systeem, om maar het beste te krijgen voor ‘ons’ kind en onszelf. Maar zit daar de verandering van het ‘anders’?
Volgens ons niet….
Het systeem veranderen is een utopie. Jezelf veranderen waardoor mensen in het systeem mee gaan veranderen, is waar voor ons de verandering zit van het ‘anders’ zijn!
Alles in deze wereld is gebaseerd op angst. Angst is genormaliseerd, zelfs verheven tot gezond, mits het met mate is (gezonde spanning).
Wij kregen een jongere binnen die al jaren nergens plaatsbaar was, zeer agressief gedrag liet zien. Schoppen, slaan, haren trekken, met messen en scharen dreigen. Jong volwassen, opgegeven, ouders opgebrand, geen uitweg meer zagen.
Hij was welkom en binnen 3 weken was zijn ‘gedrag’ verdwenen. Hoe dan?
Door zelf geen angst te hebben voor wat hij laat zien, of eigenlijk, door wat jij als begeleider, ouder, etc. denkt, wat hij laat zien. Door hem zonder angst tegemoet te treden, te geloven dat wat hij laat zien niet is wat jij denkt dat hij laat zien (dreigen met een mes is geen dreigen), kan je het negeren en onbevangen aandacht geven aan wat je wel wilt zien. In dit voorbeeld stond hij met een stanleymes voor ons en prezen we hem de hemel in dat hij het initiatief nam om karton te gaan snijden… want wat je aandacht geeft groeit!
Zo handelen is een proces met jezelf, want je mag echt geen angst voelen, anders ben je niet congruent en werkt het niet. Onze conditionering is geloven wat we zien, wat gebaseerd is op angst. Dat wat we denken wat slecht voor ons is, interpreteren we als zodanig en daardoor voelen we ons ook slecht, of angstig, of boos, of verdrietig.
Er i s ook een ander perspectief mogelijk en dat l eidt tot anders reageren op gebeurtenissen, mensen, systemen. De verandering van ‘ de ander’, het ‘ anders’ zijn van de ander, begint bij jezelf. Wie ben ik, wat denk ik en waarom, waar komt het vandaan, welke reden heb ik? Is het ‘normaal’ om bang te zijn? Is het normaal om stress te hebben? Nee, maar we denken inmiddels dat het wel normaal is, dat het een vast onderdeel is van ons leven.
Door open te staan, anders te gaan denken (openstaan betekent niet dat j e ook anders moet gaan denken, wel dat j e een keuze hebt) i s er de mogelijkheid om het anders zijn te veranderen en een ‘ normaal’ l even te kunnen l eiden i n plaats van lijden.
Ouders sluiten aan bij onze maandelijkse intervisie avonden waar wij dit principe uitleggen, deze avonden zijn gratis en gaan via zoom. Tevens houden wij een aantal keer per jaar inspiratiedagen waar wij deze thema’s bespreken, ook gratis. Via 1-op-1 sessies met ouders onderzoeken we hun patronen, gewoontes en hun ‘ zijn’. Na deelname staan ouders veelal open voor een verdere stap. Ze zien in dat de graag geziene verandering bij hun kind begint bij de verandering van hun eigen denken, waardoor wij hun kind weer kunnen helpen bij Offcourze.
Alle kinderen die wij plaatsen zijn succesvol ‘ anders’ geworden of op weg om succesvol te veranderen naar i ntegratie i n de maatschappij. Alles op hun authentieke eigen manier want wij veranderen niemand, j e verandert slechts j ezelf, een andere mogelijkheid is er niet.
Al ‘onze’ kinderen hebben ouders die meebewegen, die bereid zijn naar zichzelf te kijken, die patronen blootleggen die j uist blokkades vormen, maar niet gezien worden. Niet uit onwil want we doen altijd alles met de beste i ntenties, maar omdat j e niet een ander perspectief voor handen had.
En zoals meerdere i nitiatieven hebben geschreven; ouders die niet meebewegen kunnen we helaas niet helpen, dus ook hun kind niet. Hoe graag we het ook zouden willen, omdat we in ieder kind ontzettend veel mogelijkheden zien.
Niemand hoeft te eindigen i n de verzorgende werking van onze zorgmaatschappij. Standaard uitstroom in speciaal onderwijs i s dagbesteding… Niet nodig als je uit de angst voor het ‘anders zijn’ stapt en gaat vertrouwen dat iedereen, ongeacht wat we denken te zien, in staat is om te participeren in onze mooie maatschappij.
Want… Nietz is wat het lijkt Offcourze!
Onze vraag aan Tanja Stigter van de Buitenklas is: Hoe werken jullie aan zelfreflectie en hoe zet je het in?
Offcourze
Offcourze heeft als doel om jongeren een plek te bieden waar ze de vaardigheden kunnen ontwikkelen die ze het dichtst brengt bij de ‘werkelijkheid’ van onze maatschappij: zelfstandig wonen en zoveel mogelijk voorzien in hun eigen inkomen.
We doen dit door in te zetten op wie ze zijn en waar ze ‘zitten’, niet waar wij zitten of vinden dat ze moeten zitten. Door de druk die het systeem met zich mee brengt vallen ze uit; horen, moeten, presteren, resultaatgericht denken, gedragsgestuurd werken. Diploma’s en het meetbaar resultaat is belangrijk.
Dat is hoe de maatschappij werkt, wat er van je gevraagd wordt als je een baan wilt hebben en waar velen zich prima in kunnen vinden.
Helaas is dit maatschappelijk geaccepteerde proces niet voor iedereen weggelegd, is er uitval en is dagbesteding het gevolg. Wij geloven dat het niet nodig is en volgen daarom een andere weg.
De weg waar er geen druk is, waar datgene wat je leuk vindt om te doen bovenaan staat, omdat wij weten dat het leidt tot nieuwsgierigheid.
We steken speels in op wat ze bezighouden, waar hun blokkades zitten en laten zien dat het echt heel leuk is om dingen te doen waar je iets mee kan bereiken. Van daaruit wordt de ontwikkeling in gang gezet, op hun manier, op hun voorwaarden, en met wat zij willen!
Initiatieven Collectief
In Nederland is een groeiend aantal initiatieven die zich inzet voor thuiszitters. Allemaal hebben ze één gemene deler: ze hebben passende routes ontwikkeld voor jongeren voor wie de ontwikkeling binnen onderwijs of zorg niet of onvoldoende plaatsvindt. In het Initiatieven Collectief bundelen we de krachten van deze initiatieven. Met als belangrijkste doel: voor iedere jongere een passende ontwikkelroute.
Het Initiatieven Collectief gelooft dat iedere jongere recht heeft op ontwikkeling en dat hier meerdere routes voor nodig zijn. Routes die er wél zijn, bottom-up in de praktijk ontwikkeld. Inmiddels hebben duizenden kinderen in de loop der jaren zo de weg teruggevonden naar een betekenisvol leven.