Dit is het verhaal van de 22-jarige Thijs, die zijn confronterende ervaringen inzet om de schooltijd van ieder kind veilig en vertrouwd te maken.
Zijn leven is haast niet herkenbaar. Een aantal jaar geleden werd Thijs nog van de ene school naar de andere gestuurd en zat hij veel thuis in isolatie. Deze week moet hij leren voor elf examens van zijn opleiding tot onderwijsassistent, loopt hij twee volle dagen stage en werkt daarnaast vijftien uur in de avonden. Dat hij nog tijd heeft om te sporten en te koken voor zijn ouders is waanzinnig. Toch maakt hij op een woensdagavond tijd vrij om zijn verhaal te vertellen. Hij hoopt dat het anderen kan helpen.
In groep 7 begon een gevoel van onveiligheid aan Thijs te knagen. Er was veel onbegrip tussen hem en zijn leraar en deze meester werd vaak snel boos. Thijs zag dit eigenlijk nooit aankomen, mede door zijn autisme en ADHD. Het gevoel werd hem gegeven: dit wordt niks met jou. Toch kijkt hij terug met begrip:
Thijs raakte erg ontregeld. Een expertisecentrum zou hem in twee weken helpen zijn zelfvertrouwen op te bouwen. Twee weken werden vier, vier weken werden zes. Toen moest hij daar blijven, hij kon niet terug naar zijn school en zijn vrienden. Het vertrouwen was kapot. Hij begon aan alles te twijfelen, maar vooral aan zichzelf.
Thijs’ vertrouwen heeft veel tijd nodig gehad om wederop te bouwen. Steeds weer opnieuw werd het zwaar beschadigd. Een dieptepunt kwam toen hij rond havo 4 te horen kreeg dat school hem niet mee kon nemen op excursie naar Londen. In die periode heeft Thijs een half jaar thuis gezeten.
En doorzetten heeft Thijs gedaan. Ondanks de tegenslagen heeft hij geprobeerd te doen wat hij nog kon. Dat begon eerst thuis met het werken aan twee vakken. Door positieve feedback van zijn leraren op afstand kreeg hij steeds meer vertrouwen om verder te gaan, meer te leren. De mensen om hem heen zeiden dat hij het wél kon en toonden begrip als het soms minder ging. Want, ook dat hoort erbij.
Thijs maakte stappen, maar niet alles liep volgens plan. Hij zakte voor havo en werd twee keer afgewezen bij de politieacademie. Een andere interesse begon zich langzaam te ontwikkelen: Hoe kun je allemaal verschillende kinderen in de klas laten leren, zonder dat ze met hetzelfde rotgevoel rondlopen zoals hij zelf toen had?
Zo is Thijs begonnen bij de opleiding tot onderwijsassistent. Hij zit weer dagenlang op school, maar dit keer als meester. Hij vertelt begaan over wat hij daar tegenkomt. Zo wist de moeder van een jongen in zijn klas geen raad meer met haar zoon, het ging allemaal ontzettend moeizaam. Thijs is op een gelijkwaardige manier in gesprek gegaan met de jongen en deelde soms ook stukken van zijn eigen verhaal. Inmiddels gaat het beter, de jongen komt af en toe nog aanbellen om weer even een praatje te maken.
Thijs is teruggekeerd naar het onderwijs met veel ideeën over wat beter kan. Hij heeft autisme en ADHD en is altijd gebaat geweest bij duidelijkheid, rust en structuur. Volgens hem blijken deze drie dingen voor ieder kind cruciaal. Het helpt ze overzicht te houden over hun eigen emoties en gedrag.
Verder helpt het als kinderen op een gelijkwaardige manier kunnen praten met een vertrouwd persoon. Dat iemand met compassie kan luisteren naar je verhaal, wat je ook te vertellen hebt. Voor Thijs was deze persoon zijn tante. Hij kon alles vertellen, want hij voelde zich bij haar nooit veroordeeld. Nu reflecteert hij dat een kind pas ruimte voelt om te praten wanneer ze merken dat er raakvlakken zijn tussen hun ervaringen en de jouwe. Als volwassene kun je altijd wel raakvlakken vinden met een kind.
Thijs is blij met waar hij nu is. Toch is het gevoel dat hij het beter had kunnen doen, dat hij op school had moeten blijven, nooit weggegaan.
Na deze driejarige opleiding tot onderwijsassistent wil Thijs nog door naar de pabo-en-pedagogiekstudie op het HBO, die duurt vijf jaar. Daarna wil hij aan de slag als docent en pedagoog. Eigenlijk is het zijn droom om na dat alles nog orthopedagogiek te doen aan de universiteit, om kinderen nog beter te begrijpen. In deze toekomst wil Thijs ook colleges geven aan ouders van thuiszittende kinderen.
Bij zijn torenhoge klim heeft dit motto Thijs altijd er altijd doorheen geholpen:
“Gewoon doorzetten, dan kom je er uiteindelijk wel.”
Thijs heeft zijn examens gehaald en is inmiddels geslaagd voor de opleiding tot onderwijsassistent.
